{"id":21,"date":"2016-08-26T09:16:58","date_gmt":"2016-08-26T09:16:58","guid":{"rendered":"http:\/\/bronkiewicz.pl\/?page_id=21"},"modified":"2025-11-16T07:27:54","modified_gmt":"2025-11-16T07:27:54","slug":"o-nas","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/?page_id=21","title":{"rendered":"O Arty\u015bcie"},"content":{"rendered":"

[vc_row][vc_column width=”1\/4″ el_class=”.tp-caption, .tp-layer, .slide-title, .slide-subtitle { display: none !important; }”][vc_gallery interval=”3″ images=”429″ img_size=”full” css=””][\/vc_column][vc_column width=”3\/4″][vc_separator border_width=”7″ css=””][vc_column_text css=””].<\/p>\n

<\/h2>\n

<\/h2>\n

Tadeusz Bronkiewicz- artysta osobny, artysta konieczny<\/h1>\n

[\/vc_column_text][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text css=””]<\/p>\n

Tadeusz Bronkiewicz (ur. 1974, Ulan\u00f3w) nale\u017cy do tych tw\u00f3rc\u00f3w, kt\u00f3rych sztuka nie jest dzia\u0142alno\u015bci\u0105, lecz <\/span>organem \u017cycia<\/strong> \u2013 czym\u015b, co dzia\u0142a nawet wtedy, gdy artysta milczy. Tworzy, bo musi; bo forma domaga si\u0119 cia\u0142a, a emocja \u2013 materii. Jego malarstwo, rysunek i rze\u017aba nie s\u0105 konsekwencj\u0105 edukacji czy ch\u0119ci uczestnictwa w \u015brodowisku artystycznym, lecz wyp\u0142ywaj\u0105 z wewn\u0119trznego przymusu, z intuicji, kt\u00f3ra \u2013 jak sam m\u00f3wi \u2013 \u201epracuje pod sk\u00f3r\u0105\u201d.<\/span><\/p>\n

\n
\n
\n
\n
\n
\n

Bronkiewicz ca\u0142e \u017cycie mieszka i tworzy na Roztoczu, w Ulanowie. Surowo\u015b\u0107 okolicznych las\u00f3w, ch\u0142\u00f3d porannych mgie\u0142 i rytm drewnianych konstrukcji dawnych narz\u0119dzi odcisn\u0119\u0142y si\u0119 na jego wyobra\u017ani g\u0142\u0119boko i nieodwracalnie. Pracownia jest przed\u0142u\u017ceniem tej przestrzeni \u2013 miejscem, gdzie drewno, kamie\u0144, p\u0142\u00f3tno i papier<\/strong> staj\u0105 si\u0119 poligonem dla eksperymentu, instynktu i d\u0142ugiej, wyciszonej obserwacji. W ostatnich latach szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 w jego tw\u00f3rczo\u015bci odgrywa czarny d\u0105b<\/strong> \u2013 materia\u0142 ci\u0119\u017cki, wymagaj\u0105cy, niemal ceremonialny. Artysta si\u0119ga po niego z nabo\u017ce\u0144stwem, jak po relikwiarz czasu. Praca z tak tward\u0105 materi\u0105 staje si\u0119 dialogiem, pr\u00f3b\u0105 wej\u015bcia w struktur\u0119 czego\u015b, co trwa\u0142o od wiek\u00f3w.<\/p>\n

Jego rze\u017aby \u2013 deformowane postacie, antropomorficzne hybrydy, totemy i organiczno-mechaniczne konstrukty \u2013 przypominaj\u0105 artefakty z cywilizacji, kt\u00f3ra nigdy nie istnia\u0142a, ale mog\u0142aby istnie\u0107<\/strong>. S\u0105 jednocze\u015bnie pradawne i futurystyczne. Wysokie, wertykalne formy przywodz\u0105 na my\u015bl stra\u017cnik\u00f3w czasu; rze\u017aby segmentowe dzia\u0142aj\u0105 jak geologiczne przekroje pami\u0119ci. Twarze, cz\u0119sto rozszczepione lub ukryte w strukturze, sugeruj\u0105 psychologi\u0119 p\u0119kni\u0119cia, duchow\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 cz\u0142owieka z\u0142o\u017conego z warstw.<\/p>\n

Jego malarstwo i rysunek powtarzaj\u0105 te same napi\u0119cia \u2013 cia\u0142o jako struktura energetyczna<\/strong>, pejza\u017c jako psychiczne t\u0142o, przestrze\u0144 jako palimpsest emocji. Linie s\u0105 nerwowe, rozedrgane. Kolor \u2013 gwa\u0142towny, nasycony, momentami niemal agresywny. W czarno-bia\u0142ych rysunkach pojawia si\u0119 z kolei ascetyczna klarowno\u015b\u0107, precyzja bliska grafice konstruktorskiej, ale nios\u0105ca ze sob\u0105 podsk\u00f3rny niepok\u00f3j.<\/p>\n

Bronkiewicz nie uto\u017csamia si\u0119 z \u017cadnym nurtem. Jest artyst\u0105 osobnym<\/strong> \u2013 \u015bwiadomie poza \u015brodowiskiem, poza uk\u0142adami, poza szeregiem. Nie odrzuca teorii, ale nie buduje na nich fundament\u00f3w. Zamiast trend\u00f3w woli czyta\u0107 Junga, Merleau-Ponty\u2019ego, Arnheima, Deweya czy Szestowa \u2013 jednak tylko jako echo do w\u0142asnych intuicji. Niczego nie ilustruje. Niczego nie dekoruje. Tworzy, bo praca z form\u0105 jest dla niego sposobem my\u015blenia.<\/p>\n

Jak pisa\u0142 Herbert K\u00fchn:
\u201eMi\u0119dzy tym, co ma by\u0107 przedstawione, a samym przedmiotem istnieje g\u0142\u0119boka przepa\u015b\u0107.\u201d<\/em>
W tw\u00f3rczo\u015bci Bronkiewicza ta przepa\u015b\u0107 nie jest przeszkod\u0105 \u2013 jest przestrzeni\u0105 dzia\u0142ania. Sztuka rodzi si\u0119 pomi\u0119dzy<\/strong>: mi\u0119dzy ruchem d\u0142uta a oporem drewna, mi\u0119dzy kolorem a pustk\u0105 p\u0142\u00f3tna, mi\u0119dzy impulsem psychicznym a materialn\u0105 form\u0105.<\/p>\n

Jego droga artystyczna nie prowadzi ku rozg\u0142osowi, lecz ku pog\u0142\u0119bieniu sensu<\/strong>. To sztuka, kt\u00f3ra nie zabiega o uwag\u0119 \u2013 ona po prostu dzia\u0142a, cz\u0119sto podprogowo. Rezonuje. Otwiera zamkni\u0119te kana\u0142y. Zmusza do powrot\u00f3w.<\/p>\n

Dzi\u015b i jutro<\/strong><\/p>\n

Obecnie Bronkiewicz pracuje w drewnie coraz intensywniej, a czarny d\u0105b<\/strong> staje si\u0119 osi\u0105 jego najnowszych poszukiwa\u0144. To materia\u0142 g\u0119sty, arcytrudny, ale pe\u0142en potencja\u0142u \u2013 jakby kry\u0142 w sobie pradawne g\u0142osy i struktury, kt\u00f3re artysta tylko wydobywa. Wszystko wskazuje na to, \u017ce w\u0142a\u015bnie z tego zmagania narodzi si\u0119 jego kolejny, zupe\u0142nie nowy rozdzia\u0142 \u2013 cykl, kt\u00f3ry dojrzewa, ale jeszcze nie zosta\u0142 nazwany.<\/p>\n

Bronkiewicz jest artyst\u0105 osobnym \u2013 a jednocze\u015bnie takim, kt\u00f3rego nie spos\u00f3b pomyli\u0107 z nikim innym. W czasach po\u015bpiechu proponuje form\u0119, kt\u00f3r\u0105 trzeba czyta\u0107 powoli<\/strong>. W epoce obraz\u00f3w krzycz\u0105cych \u2013 tworzy te, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 szeptem, ale zostaj\u0105 na d\u0142ugo.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

[\/vc_column_text][\/vc_column][\/vc_row]<\/p>\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

[vc_row][vc_column width=”1\/4″ el_class=”.tp-caption, .tp-layer, .slide-title, .slide-subtitle { display: none !important; }”][vc_gallery interval=”3″ images=”429″ img_size=”full” css=””][\/vc_column][vc_column width=”3\/4″][vc_separator border_width=”7″ css=””][vc_column_text css=””]. Tadeusz Bronkiewicz- artysta osobny, artysta konieczny [\/vc_column_text][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text css=””] Tadeusz Bronkiewicz (ur. 1974, Ulan\u00f3w) nale\u017cy do tych tw\u00f3rc\u00f3w, kt\u00f3rych sztuka nie jest dzia\u0142alno\u015bci\u0105, lecz organem \u017cycia \u2013 czym\u015b, co dzia\u0142a nawet wtedy, gdy artysta milczy. Tworzy, bo […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-21","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/21","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=21"}],"version-history":[{"count":20,"href":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/21\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":63,"href":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/21\/revisions\/63"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bronkiewicz.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=21"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}